Εθνική Ελλάδος γεια σου…

Τρία παιχνίδια με παθητικό 9 γκολ και αποκλεισμός από την τελική φάση του παγκόσμιου κυπέλλου αναμφίβολα αποτυχία, άλλωστε το παραδέχθηκαν προπονητής, ποδοσφαιριστές και η διοίκηση της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας. Από την άλλη ελκυστική εικόνα μεσοεπιθετικά, ομάδα γεμάτη ταλέντο και νιάτα, ποδοσφαιριστές μεγάλης αξίας που αγωνίζονται σε μεγάλα πρωταθλήματα.

Σχήμα οξύμωρο, να έχεις φάει ένα τσουβάλι γκολ και να δυσκολεύεσαι να πεις ότι είσαι δυσαρεστημένος. Ειδικά στο εκτός έδρας ματς  απέναντι στους Σκωτσέζους το τελικό σκορ έμοιαζε με μαγική εικόνα.

Μπέρδεμα. Τι ισχύει, ποια είναι τελικά οι πραγματικότητα. Τι φταίει και η εθνική ομάδα δεν κατάφερε να πετύχει το στόχο της. Αν πιστέψουμε τη θορυβώδη πλειοψηφία των social φταίνε  ο Τζολάκης, ο Ζαφείρης, ο «Καρβέλας» Γιοβάνοβιτς, ο Μπακασέτας, ο Κουρμπέλης, όλοι.

Για την αντιπολίτευση της ΕΠΟ φταίει ο Γκαγκάτσης, και για τους τυφλωμένους οπαδούς οι ποδοσφαιριστές των αντιπάλων ομάδων.

Ο Αλέκος Σακελλάριος τα είχε πει πριν από όλους: «Από ήρωας κρέας και τούμπαλιν»

Δυστυχώς και για την ποδοσφαιρική πραγματικότητα ισχύει ότι στη ζωή: «Η φτώχεια, στην συγκεκριμένη περίπτωση η αποτυχία, φέρνει γκρίνια» Οι ήρωες που έφεραν, την εθνική στην Α΄ κατηγορία του Natiοns League μέσα σε λίγους μήνες έγιναν αποτυχημένοι και «κρέατα».

Μέχρι πριν την έναρξη της προκριματικής φάσης του Μουντιάλ είχαμε ομαδάρα και τώρα πρέπει να αλλάξουν όλα.

Νομίζω ότι η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Η εθνική ομάδα είναι καλύτερη από τη Σκωτία και η ήττα ήρθε από συγκυρία ? μπλακ άουτ ?, ατυχία ? όπως θέλετε πείτε το και χειρότερη από τη Δανία, όχι όμως τόσο όσο δείχνουν τα 6 γκολ παθητικό σε δυο αγώνες.

Ενθουσιασμός και Αποπροσανατολισμός

Κατά τη γνώμη μου η νίκη με 3-0 στη Σκωτία  το Μάρτιο για το Nations League, αλλά κυρίως η ευρεία νίκη το Σεπτέμβριο στην πρεμιέρα του των προκριματικών του Παγκοσμίου κυπέλλου στο Καραϊσκάκη με τη Λευκορωσία με σκορ 5-1, μας έκαναν να «σηκώσουμε λίγο τη μύτη» και μιλώντας συνεχώς για το «αστείρευτο ταλέντο» που υπάρχει μεταφέραμε και στους ποδοσφαιριστές το κλίμα και τους οδηγήσαμε να μας δείξουν πόση πολλή μπάλα ξέρουν.

Έλειψη του Aggressive στοιχείου

Δυστυχώς για εμάς στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχουν μόνο οι ωραίοι συνδυασμοί και το μεσοεπιθετικό κομμάτι,  βασικό πράγμα είναι επίσης η «σκληράδα» και η συγκεκριμένη εθνική ομάδα δεν έχει την κατάλληλη ισορροπία ανάμεσα σε δημιουργία και το aggressive στοιχείο που πρέπει να δείχνει μεσοαμυντικά μια ομάδα top επιπέδου.

Κοντολογίς είναι περισσότερο soft απ’ όσο πρέπει.

Οι Ζαγοράκης, Ζήκος, Γκούμας, Κυργιάκος, Καλιτζάκης,  ο Γκατούζο , ο Στάμ, ο Πέπε, ο Ρόι Κιν, ο Γκάμπι, ο Ντε Γιονγκ  σε διεθνές επίπεδο, αλλά  και πολλοί άλλοι τέτοιου είδους ποδοσφαιριστές δεν έκαναν τόσο μεγάλες καριέρες γιατί μιλούσαν στη μπάλα, αλλά επειδή ήταν υπέρ χρήσιμα «εργαλεία» στο γήπεδο.

Ήταν παίκτες που το σκεφτόσουν να  μπλέξεις μαζί τους, που έστελναν το μήνυμα στους αντιπάλους ότι δύσκολα θα τα βγάλουν πέρα μαζί τους.

Ποδοσφαιριστές που δεν ντρεπόντουσαν να πετάξουν τη μπάλα εκτός γηπέδου ή να κάνουν ένα σκόπιμο φάουλ για να μην τους κακολογήσουν.

Εμπιστοσύνη ή όχι στον Γιοβάνοβιτς

Τώρα όσο αφορά στο θέμα του προπονητή κατά την άποψη μου ο Γιοβάνοβιτς είναι ικανός και μπορεί να τα καταφέρει. Αυτή ήταν η έκτη μεγάλη διοργάνωση που μένει εκτός η εθνική μας, ας μην χρεώνουμε και όλες τις προηγούμενες στο νυν προπονητή της.

Το ρόστερ της ομάδας είναι πολλά υποσχόμενο, ο προπονητής μπορεί να διορθώσει ότι έγινε λάθος και θεωρώ ότι η συνέχεια μπορεί να είναι πολύ καλύτερη.

Αν όμως ο Μάκης Γκαγκάτσης έχει οποιονδήποτε ενδοιασμό ας τον αλλάξει τώρα με έναν προπονητή που πιστεύει και ας δώσει στον επόμενο αρκετό χρόνο για να κάνει τη δουλειά του.

Και να μην ξεχνάμε ότι ο Ρεχάγκελ το 2002 ξεκίνησε τα προκριματικά του Euro 2004 με δυο ήττες και η τότε διοίκηση της ΕΠΟ είχε ήδη αρχίσει να ψάχνει αντικαταστάτες του πριν τον τρίτο αγώνα με την Αρμενία στη Λεωφόρο που του έδωσε την πίστωση χρόνου για να οδηγήσει τελικά το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα στο ανεπανάληπτο κατόρθωμα της Πορτογαλίας.

Επίσης σημαντικό, ας σταματήσουμε να στοχοποιούμε τα παιδιά που παίζουν με το εθνόσημο στο στήθος για να βγάλουμε τα οπαδικά μας απωθημένα.